Inmiddels is het bijna vijf jaar geleden dat ik, nog compleet van de wereld van een loodzware bevalling, jou mocht bewonderen in je glazen bakje. Geen kindje op mijn borst, geen kindje op mijn kamer. De eerste paar dagen brachten we zonder elkaar door, mijn zoon en ik. We zijn heel wat jaren verder inmiddels, en nog steeds gaat niets vanzelf bij jou. Waar anderen door het leven fietsen zonder ook maar een enkele kink in de kabel, lijken er bij jou heel wat meer stenen op de weg te liggen.
Na luttele jaren met medische issues, ben je inmiddels gezond te noemen. Maar nu gaat het ineens over je gedrag, je bent niet gemiddeld. Jouw hoofd komt boven het maaiveld uit, want je doet alles een beetje té. Lang steek ik mijn kop in het zand, omdat ik er niet aan wil dat mijn lieve stoere zoon, mijn allerfijnste mannetje, iets zou kunnen mankeren. Tot ik er op een dag niet omheen kan, je zit jezelf in de weg en ik zie je verdriet en frustratie omdat het allemaal niet zo vanzelf gaat.
En zo zitten we dus een aantal weken geleden tegenover een psychologe die qua leeftijd mijn zusje had kunnen zijn, die ons met een ernstige blik aankijkt en daarbij vertelt dat er wel degelijk iets is. Dat mijn onderbuikgevoel écht wel klopt, en dat mijn mannetje anders is dan de rest. Dat het beestje ook een naam heeft en dat wij moeten gaan dealen met het feit dat mijn zoon ADHD heeft. Ook al weet ik dit stiekem van binnen al heel erg lang, nu we overgaan van fictief naar feitelijk, maakt het meer indruk dan ik dacht. Want ja, nu is het zo en nu zullen we mee om moeten leren gaan.
Dus we zetten de schouders eronder, gaan keihard aan de slag met psycho-educatie en ouderbegeleiding. Zitten vaak met zijn juf om tafel en proberen thuis zoveel mogelijk rust te creëren. Maar wat steekt het me diep van binnen. Want wat had ik je gegund om gewoon gemiddeld te zijn. Maar lief mannetje van mij, ondanks alle issues die er zijn geweest en waarschijnlijk nog wel zullen volgen, zal ik naast je staan. Ik zal je iedere stap van de weg ondersteunen waar ik kan. Ik zal vechten als een leeuwin tegen onbegrip, ik zal alles op alles zetten om mensen te laten zien waar het allemaal om draait. Dat jij het allermooiste bent wat een mens kan overkomen. Omdat jij me leert hoe ik een betere moeder en een beter mens kan zijn. Want jij bent het die mijn leven glans geeft. Jij bent mijn bijzondere zoon.
Het zal u niet ontgaan zijn dat het warm was afgelopen weekend. Door de hitte gooiden we de weekendplannen om, niet een heel weekend zeilen maar alleen zondag op het water. Onderweg van de thuishaven naar Gaastmeer had ik spijt. De dochter jengelde, huilde en zweette haar matrasje nat tijdens haar ochtendslaap. Ik was in staat om terug te rijden varen. Maar dat deden we niet.
Voor anker op het Gaastmeer deed ze een poging alle andere ankeraars weg te gillen. Snel snel snel, dreumes in de zwemluier en zwemband opblazen... Dobberend in de zwemband sloeg het humeur van mijn dreumes helemaal om. Heerlijk afgekoeld tilden we haar terug aan boord. De puts (dat is een emmer met een touw er aan) vol water, een gieter en een eendje erbij: spelen maar.
De rest van de middag speelde ze fijn. Tijdens het middagslaapje zweette ze weer haar matras nat, maar dat mocht de pret niet meer drukken. Tot het etenstijd werd ... honger! En moeders stond nog, bij gebrek aan garde, met een lepel en een vork het pannekoek-beslag te roeren. Kwaad was ze. Boos om alles. Toen de pannekoek op d'r bord verscheen was ze weer de vrolijkheid zelve en deelde ze kusjes en hapjes uit.
Dát is wat wij volwassenen mindfullness noemen, realiseerde ik me opeens. Dat is 'in het moment' zijn. Mijn dreumes heeft geen rotdag omdat het warm is. Ze voelt zich even slecht en uit dat dan. Om het volgende moment weer volop te kunnen genieten van dat wat er dan aan de orde is. Ze denkt niet aan het eind van de dag: blij dat deze dag voorbij is. Nee, aan het eind van de dag is ze moe (of niet) en gaat ze slapen (of niet). Niet meer, niet minder. Mooi is dat.
“Van de moeders is 24,4% dagelijks meer dan 3 uren online.” Het magazine Fabulous Mama deed onderzoek naar verslavingen van moeders en met opvallend resultaat. Moeders van nu zijn verslaafd aan het web. Meer dan 35% van de moeders geeft aan altijd online te zijn.
Tja. Kuch. Heus niet! Ik ben wel eens offline. Soms. Tijdens kantoortijd als ik het écht lekker druk heb en mezelf geen tijd gun om online rond te lummelen. Of als we in het weekend met het gezin samen zijn. Of tijdens de vakantie. Of als T-Mobile het niet nodig vindt om voor m’n verbinding te zorgen. Of. Of...
Maar eerlijk is eerlijk, als ik in een dergelijke enquête had moeten aangeven of ik verslaafd ben aan internet, dan is het antwoord: ja. Zou het internet er niet zijn, dan zou mijn leven er heel anders uitzien. Kan ik zonder? Ja, vast wel. Dan had ik waarschijnlijk nog altijd lange telefoongesprekken, zoals ‘vroeger’, toen de mobiele telefoon nog geen gemeengoed was.
Maar de tijd is nu. En het internet heeft me veel gebracht. Het groeide met me mee. Ik heb er ontzettend lieve, leuke en interessante mensen ontmoet en ik ontmoet nog steeds leuke, interessante mensen. Ik heb vrienden, die met recht tot mijn inner circle horen, door het hele land. Een internet vol gelijk gestemden, of dat nu vakgenoten of levensfase-genoten zijn. Of beide.
‘Wat vinden jullie van het blad Fabulous Mama?’, vroeg Peet. Geen idee eigenlijk. Dus onder het mom ‘moederdag’ gooide ik gister een Fabulous Mama in de boodschappenkar. Lekker een kop koffie op de bank, tijdschrift erbij, terwijl de dochter zich uitleeft (ook lezen) op advertentieblaadje ‘Wij’. Heerlijk! En dan ben ik blij dat ik daar eigenlijk nog meer van geniet, dan van het doelloos refreshen van de Facebook pagina.
De dochter is inmiddels geen baby meer, maar een dreumesje. De blender staat weer te verstoffen in de kast en ze is nog altijd van mening dat enkel mijn pasta en pannenkoeken lekker smaken. Geef haar maar Olvarit! Of frietjes. Maar dat allemaal ter zijde. To blog or not to blog, that's de question. Misschien hier wel weer eens wat meer van mij. Of ons. :) Hoogstandje dit, nietwaar?
Sinds ze vier maanden is, krijgt ons meisje fruithapjes. (Ja, ik ben/was zo'n mama die amper kon wachten.) We zijn begonnen met Peer van Olvarit, maar zelf maken is veel leuker! Voor m'n eigen archief en voor wie bevestiging zoekt heb ik mijn recepten op 2wmd1 geplaatst. De recepten zijn niet origineel, maar wel handig.
Afgelopen weekend zijn we begonnen met groentehapjes. Ik wilde daarmee wachten tot ze (bijna) vijf maanden was. Als wij avondeten krijgen, krijgt ons meisje ongeveer twee eetlepels groente. We zijn begonnen met wortel, dat was een groot succes! Vandaag proberen we boontjes.
Maar zo aan het baby-kokkerellen ben ik dolgelukkig met m'n blender! De baby-cookers e.d. kunnen me gestolen worden, maar zo'n blender is toch wel een hele handige keuken-accessoire.
Heerlijk relaxed was ze, ons meisje. Een voorbeeld-baby. In de boekjes stond dat tussen week drie en zes het aantal huiluren per dag wel stijgt tot een hoogtepunt. We waren dan ook niet verbaasd toen Else in haar derde levensweek steeds meer begon te huilen. Of nou ja, huilen... Krijsen! Hysterisch en bijna ontroostbaar.
Gisterochtend zat ik, slechts half gedoucht, met een heftig nasnikkend meisje op mijn arm. Echte tranen (nieuw sinds week vier) liepen over haar wangen. En werkelijk, dat breekt je hart. Al nachten lang hopen we na elke nacht dat de volgende een betere is. Maar ze worden alleen maar korter.
Dieptepunt afgelopen nacht, met meer wakkere uren dan overdag. Tussen half een en half zes deden zowel ons meisje als ik geen oog dicht. Zij hysterisch huilend en mij stond het huilen ook nader dan het lachen. Drinken, troosten door mem, troosten door heit, in het grote bed... Niets hielp.
Vandaag was daar als geroepen nog een weeg-afspraak met de wijkverpleegkundige. Groeien doet ze wel, onze kleine meid. Sliep ze maar wat meer! En dan bij voorkeur ’s nachts... Ik doe mijn verhaal, de wijkverpleegkundige stelt nog wat vragen en weet genoeg. Verborgen Reflux, dus door naar de huisarts.
Ik geef aan dat ik de borstvoeding over twee weken wil gaan afbouwen, als flesvoeding beter voor haar is dan kan dat wat mij betreft eerder. Dat maakt plan B opeens plan A: anti-reflux voeding van Nutrilon. Eerst één voeding vervangen en eventueel andere voedingen aanvullen. We gaan het proberen.
Geen idee nog of dit de oplossing is, maar ik ben opgelucht. Opgelucht omdat ik me niet aanstel, omdat er een plan is en omdat de wijkverpleegkundige een doorpakster is. Fijn. Tot nu toe zijn mijn ervaringen met het consultatiebureau boven verwachting goed. Volgende week voor het eerst heen.
Maar eerst naar de Etos, voor Nutrilon A.R. 1. Waar ik dankzij die stomme borstvoedings-propaganda wel geen babyzegels bij zal krijgen. (Maar dat is een ander verhaal.) Correctie: tóch gewoon baby-zegels bij de Nutrilon 1. Dat gaat lekker doorsparen dan.
Daar is was ze dan. Precies 24 uur en 9 minuten na mijn vorige blog, werd onze dochter geboren. Dat bevallen, dat was een logisch einde van mijn zwangerschap. Maar dat mooie baby-meisje dat vervolgens in onze armen gedrukt werd ... zo onwerkelijk! Mijn kraamweek beleefde ik in een roze coconnetje. En langzaam begint de wereld weer wat binnen te komen. Maar binnenshuis juich ik poepluiers toe en word ik steeds handiger in het voorkomen van een bewaterd aankleedkussen.
Zodra ik iets zinnigers te melden heb, kom ik wel weer terug. Maar die 40+2, die zijn dus inmiddels vergeten en vergeven. Nog zes kilo te gaan, daarna is onze dochter het enige dat mij aan die lange weken herinnert.
Die uitgerekende datum, dat is een ding. Zo’n ding waarmee je maanden lang loopt te pochen. Een rekenhulpje dat helpt met aftellen en optellen. ‘Hoe ver ben je nu?’ ‘Wanneer ben je uitgerekend?’ Toch is er maar 4% van de vrouwen die daadwerkelijk bevalt op die uitgerekende datum.
Veertien maart tweeduizendelf. Dat was onze datum, mijn datum. Onze dag. In het begin leek dat extra ver weg: 2011. Maar negen maanden zwangerschap zijn voorbij voor je het weet. En gister werd ik wakker, op onze dag. En nog altijd zonder baby. En dan word je dus even strontchagrijnig.
Nu was men mij vergeten te vertellen dat tegenwoordig de meeste vrouwen hun eerste zwangerschap volledig voldragen. Mooi dat het kindje met 38 weken klaar is voor de wereld, maar zo’n eerste blijkt dan vaak nog drie weken te blijven zitten. En ik maar denken dat Mini vroeg zou komen...
Het einde is in zicht en toch lijkt die zwangerschap opeens eindeloos. Doel is toch wel om onder begeleiding van de vk te bevallen (waarbij vk staat voor verloskundige, niet voor Volkskrant) en dus binnen nu en twee weken. Correctie: binnen nu en 1+6. Na negen maanden, valt dat natuurlijk te overzien.
‘Het wachten is nu vervelend, maar zodra de kleine er is ben je dat zo vergeten.’ Dáár kan ik me iets bij voorstellen, dat die kleine alles straks ruimschoots goed maakt. Veertig plus één. Overtijd. Nog twee weken te gaan. Gelukkig is het mooi weer, want genieten van het zonnetje gaat nog best!
